مصرع اولش رو من نگفتم

نگاهت میبرد بالا تپش های درونم را

دو چشمت خوب میداند رگِ خوابِ جنونم را

چنان آشفته ام امشب که با یاد تو میگویم

چه خوبست که نمیبینی چنین حال کنونم را

در کنج دایره ی تنهایی...